Hij is nu gewapend met Radiohead CD (check links bij “song”) en ik met Guns ‘n’ Roses t-shirt. Hij gaat Denemarken in, vol goede moed en liefde. Dat maakt mij fier, blij en wat verdrietig (puur egoïsme, dat laatste).

Toen ik thuis kwam had mijn vriendje een leuke melding (hooray for the boyfriend!): “uw blog is af éh”. En zowaar, ziehier, mijn nieuwe blog. Veel cleaner, strakker en volwassen. Dat hoort ook, aangezien we nu volwassen zijn. Dat weet ik wel zeker, want ik fuif veel minder en strijk veel meer. Zoals ik al zei: volwassen zijn.

Rechts zie je enkele sexy ladies (zijn er andere?) staan, hangen, … Met erbij een woord en daarnaast wat tekst of een foto. De uitleg is behoorlijk eenvoudig (ja, ik ben helemaal niet moeilijk hoor!): Quote, Song, Book, Must Have & Got It van het moment. Dus van nu. Welk liedje is hip voor mij? Welk boek ben ik aan het lezen? Wat was mijn laatste shopverovering en welke MOET ik gewoon nog hebben?

Zo. Duidelijk en eenvoudig hé? I know. Oh, en de “about me”, die komt eraan. Nu hebben we even geen zin om dat te coden (en met “we” bedoel ik Benjamin). Begrijpelijk, want de jongen luistert al weken naar: “Kan het niet meer naar links?”, “Das niet het juiste roze zu keppetje, no way.”. Haha.

Vandaag was dus een dag van afscheid. Een dag van nieuwe dingen ook. Gisteren vond ik leuker. Dat was namelijk een dag van nieuwe laarzen (check “got it” rechts). Misschien ook weer niet. Nu gaat mijn vriend het geluk achterna, en kan ik gaan citytrippen. Ook leuk. Dan wachten we wel tot de zomer. Citytripje Kopenhagen. Zeg eens: hebben ze daar mooie schoenen?

Bram B. stond bovenaan in het bergrittenklassement van wiskunde.
Kevin D. was altijd keeper tijdens het voetbal, en dat deed hij met een passie.
Ellen C. was een ontzettend lief meisje met een lieve mama
Lesley M. gaf mij in het derde leerljaar een vriendenboekje (yep, door haar hou ik dat nu nog bij).
Johan S. tekende een dolfijn in mijn poëzie album. In het vijfde leerjaar kreeg ik een zilveren hartje.
Wencke D. rolschaatste. Ofzoiets.
Nick C. is ooit naar school gekomen met een blauw oog, denk ik. Ofwel Kevin D.B.
Kurt V. had enkel broers. Leek me toen al vreselijk. En hij wou kraanman worden.
Stefanie O. heeft in het tweede leerjaar de dop van mijn Turtles vulpen door het toilet getrokken.
Joke D. had een grote zus met blonde krulletjes.
Bart D. wou boer worden, Melissa L. kon goed zwemmen.
En dan hadden we nog Caroline D, Julie V, Griet D en Celine V ook.

Ook nog: ALLE jongens (denk ik) waren zot van voetbal. Club Brugge. Daar werd niet over onderhandeld. Behalve één. Er was één voor Anderlecht. Jaja.
Dat is het. Mijn klas zoals ik hem herinner. Met wat geluk ben ik de helft niet vergeten, maar ik vrees ervoor.

Dit zijn de tijden van Facebook, Google + en Twitter. Desondanks dat gegeven heb ik maar één oud klasgenootje uit die tijd op mijn Facebook: Lesley M. Van haar weet ik dat ze een zoontje heeft, het Engels goed beheerst en doorgaans gelukkig is. Wat er is gebeurd met de rest van die klas heb ik het raden naar. Als ik moet gokken denk ik dat zijn mijn naam wel zagen passeren. Logisch ook. Je huis afbranden is nogal een aandachtstrekker. Na wat graven op Facebook vielen mij enkele dingen op. Club Brugge heerst nog steeds. Voetbal is nog steeds DE sport. Ze wonen allemaal nog steeds in West-Vlaanderen. En wat nog? Raad eens? Op twee personen na allemaal verloofd of getrouwd en velen voorzien van een nageslacht.

Terwijl ik geschokt reageer omdat mijn wortelstampot mislukt, hebben zij het huisje-boompje-beesje dingetje al onder de knie. Wist je trouwens dat je wortelstampot best niet mixt? Nope, dan krijg je babypap. Gortig. Degoutant en ronduit vies. Daardoor had ik wel tijd om te neuzen op Facebook naar de ex-klasgenootjes. Terwijl een nieuwe lading patatjes en wortelen staan te koken zit ik te bloggen.

Romina. In het lager was ik vast en zeker een dramaqueen, en speelde ik graag de baas. Traag was ik niet. Of dom. Nu blijkt dat ik achteraan het klasje huppel, traag. Als één van de laatste. Zoals het hoort voor iemand met een achternaam op ‘t einde van het alfabet. In een andere provincie dan nog wel.  Toch veranderen sommige dingen niet. Dat huppelen doe ik nog altijd op mooie schoentjes. Mijn vulpen heb ik nog steeds (Turtles werden vervangen door Lamy) en laat mij één ding zeggen: trek de dop ervan door het toilet en het is oorlog. Net zoals toen in het tweede leerjaar. En wees maar zeker: ik zou het nu ook zeggen aan mijn mama. Onderweg, moest je iemand tegenkomen uit basisschool Arnoldus, de periode net voor de Spice Girls, doe ze de groetjes van mij, de dramaqueen.

Na dat ellenlange laden kon ik eindelijk door de foto’s gaan. Bladeren. Scrollen. Browsen. Whateveren. Een beetje op automatische piloot ging ik van foto naar foto. Er waren foto’s van de natuurelementen op hun wildst. Foto’s van Christenen die Moslims beschermden tijden de Lente in Arabië. Enkele van jongeren en andere demonstranten die zich lieten overspoelen door geweld, die passief actie voerden en dat ook bleven doen. Ongeacht hoe agressief de autoriteiten handelden. En plots was er dat ene overheersene beeld dat alles zei.

Rellen. Moody’s. Euro’s. Neuro’s. Zeuro’s. Crisis. Corruptie. Oorlog. Impasse. Terrorisme. Rating. Boete. Begroting. Tekort. Vettaks. Klokkenluiders. Noodweer. Allemaal woorden die vielen in 2011. Van sommige woorden had ik nooit kunnen bedenken dat ik ze ging horen. Tegen al die woorden is er één woord dat altijd genoeg tegengewicht zal geven. Zolang we dat ene woord hebben in ons leven, hebben we alles wat nodig is: Liefde.
Oké. Een beetje kort door de bocht, want we hebben natuurlijk ook schoenen en chocolade nodig, maar kom. ‘t Is bijna kerst. Doe even mee. Wat is het enige dat nodig is? Juist ja: liefde. Wie had dat ooit kunnen raden? De Beatles hadden dus toch gelijk! Tutututuuuuuuuuuum.

“She was crying and upset and Scott was comforting her. As part of that he gave her a kiss on the lips to calm her down and just say ‘It’s going to be OK’.

Eerst was er de fijne commentaar die de ronde ging over de aankoop van mijn nieuwe auto: “Ja de verzekering zal wel uitbetaald hebben, ze heeft een nieuwe auto.”. Wel dat hakte erin. Dan koop je na maanden overwegen een Citroën C1 op afbetaling, hoor je mensen luidop denken (bij gebrek aan ander woord) dat ik hem heb gekregen van mijn ouders. Het is een Citroën C1. Forcryingoutloud. Geen Bentley.

Niet zo heel lang erna was het een jaar geleden van Sufferd. Een jaar. Mijn beste vriend is al meer dan één jaar dood. Eén jaar. Dat is lang hoor, maar ook niet zo lang. Wat moet je met zoiets? Geen idee.

Toen, in die week kwam de klap op de vuurpijl. Een kennis gooide het verwijt naar mijn hoofd dat ik het slachtoffer ben. Altijd. Die sloeg in als een bom.Zou het zo zijn? Is het zo? Hang ik altijd het slachtoffer uit? Van mijzelf weet ik dat ik nooit ween. Ik val niemand echt lastig met het gemis van Sufferd. Ok, ik blog erover, maar nog nooit heb ik iemand gebeld of rechtuit gezegd: “Ik mis hem, help.”. Hetzelfde met het huis dat afbrandde. Er wordt over gesproken, zoiets is logisch denk ik (als je het niet denkt, brand maar eens je huis af, een aanrader voor de empathie!), maar wenen? Neen. Klagen? Dacht het niet. Eerder humor gebruiken om door te gaan. Dat elke dag opnieuw. Toch, moest ik iemand lastig hebben gevallen met “klagen”, dan spijt dat mij, denk ik.

Er is trouwens een nieuwe rage waardoor ik sowieso niet gauw meer echt spreek met mensen die minder zijn dan echte vrienden (dat komt uit de mond van een blogster. Haha.). De rage: “Daar bemoei ik mij niet mee zu…”. Welke held heeft dat bedacht? Dan zeg je iets over je vriend, je werk, je familie, kortom: je leven en krijg je zo’n antwoord. Welk kutantwoord is dat nu weer? En wat voor een persoon ben je als je dat antwoord geeft? Iemand zonder opinie. Iemand met angst. Iemand die teveel de 7eDag bekijkt. Dat misschien ook wel ja. Idioten.

Nog een klein detail dat ik misschien best eventjes meegeef: ik ben werkloos. Was solliciteren een Olympische discipline, ik maakte kans op goud. Zeker weten. Zie je wel dat ik het niet te druk had om niet te bloggen. Bij deze schieten we weer uit de blokken. Wanneer ik zaag of het slachtoffer uithang, dan zeg je het maar hieronder. Of klik je weg. Of koop je een kilo chocolade om aan mij te geven. Werkt altijd. Beloofd. Niet tevreden, geld terug!

Bloed, zweet en tranen kostte het. Twijfel, ja dat ook. Weken gepieker gingen eraan vooraf. Uren lang gesprekken voeren met mezelf (wat ben ik toch een heerlijk mens om tegen te praten, zo slim ook) en maar argumenteren. Juli en augustus zijn zomermaanden. Mijn principe luidde als volgt: “Geen laarzen gedurende die twee maanden, ook geen tights.”. Simpel. Eén van de zekerheden in mijn leven. Daar stond ik dan vorige week, voor mijn kleerkast, de afgrond nabij. Buiten kletterde de regen tegen de ramen en ik had een fashionblock. Geen idee wat ik aan moest. Weer mijn Converse’s? Weer een jeans? Wat dan? Wat? WAT? Vreselijk. Het idee kwam weer boven. Het innerlijke stemmetje fluisterde: “Doe het dan, doe het!”. Mijn intuïtie sprak me tegen, toch, het stemmetje van mijn oh zo slimme ik was luider. Dapper kegelde ik mijn principe overboord en ging ik de deur uit met een minirok, tights en camelkleurige knielaarzen. Oh jawel. Het was me teveel. Weer een dag snertweer. Er komt een punt van wanhoop, dat was het mijne. Bye bye principe.

Op het werk werd er gestrooid met complimenten. Later die dag werd Benjamin behoorlijk enthousiast van mijn kleding (Jaja, mijn tijger!) en ik wist het zeker: “Dit is goed”. Ergens gedurende die namiddag veranderde ik van mening? Raad eens wie kwam opdagen om de boel te verpesten? De zon. Die gigantische verwarmende bol vuur. ‘s Ochtends hadden we 17°C en regen, tegen 16u in de namiddag hadden we 25°C en een blauwe Simpsonhemel (de puffy wolkjes zo, ken je wel). Ik zweette mij kapot. Sexy, zo’n poes met minirok, knielaarzen en een rode kop. Zelfs mijn tripje bij De Slegte beurde mij niet op. Integendeel, het sjouwen van 4 hemelse boeken maakte mijn kop nog roder. Wat rook ik? Oh fuck! Komt ervan, je principes overboord gooien. Overloper. Stomme trut. Zoals ik al zei: mijn inner-ik is echt een slimmerdje.

Vandaag is een grote dag. (Hak op de tak? Wie? Ik? Nooit!) Mijn Bettina. Mijn trouwe groene Opel is weg. Haar nieuwe eigenaar is mijn mama. 130 000 KM bracht ze mij overal naartoe. Samen puften we erop los in de file. We joelden mee met de radio, zelfs met de ramen open (sorry aan eventuele voetgangers, maar ook katten hebben een recht op zingen, haha). We doorkruisten het land en gingen door ups en downs. Er waren die drie keren dat haar spiegeltje eraf werd gereden in zeven dagen. Er was die keer dat ze tegen een vangrail vloog. Soms waren er momenten dat ze me warm hield en gleed als een danseres op het ijs. Wanneer ik doodop was bood haar zetel mij een kussen. Amper viel ze in panne, één keertje maar, ze was toch zo ziek. Zevenhonderd euro later was ze terug genezen. Mijn heldin! Mijn auto. De Belgische regering (hallo, wordt eens wakker daar) houdt mijn papieren gegijzeld. Tot dan heb ik een vervangauto. Morgen mag ik erachter. Deze auto krijgt geen naam, want dat is mijn principe. Laat het geweten zijn. Overal. Dit rood hoofdje gooit geen principes meer overboord. Dat stinkt! (Zie je wel. De cirkel is rond. Hak op de tak? Wat een mooi einde. Slimme ik. Of zei ik dat al?). Dag Bettina. Dag dag, en dankjewel!

Er zijn enkele vrienden in mijn leven waarvan ik het geluk heb om te weten dat het “voor altijd” is. Wat er ook gebeurt, wij staan klaar voor elkaar. Het is ook algemeen geweten dat ik die vriendschappen koester en er zeer dankbaar voor ben. Hoe kan het dan dat ik in de laatste pakweg 4 jaar geen nieuwe vriendschappen heb gesloten? Het is allemaal zo verdomd ingewikkeld geworden. Wanneer er nu iemand in mijn leven komt hebben ze een groot stuk gemist. Aangezien mijn karma vooruitloopt (laat ons even positief doen: vooruitliep) als een sneltrein heb ik al behoorlijk wat ingrijpende “veranderingen” meegemaakt. Wie nu in mijn leven komt heeft dus een serieuze achterstand. Begin dat maar eens uit te leggen, luchtig. Dan is er nog de ganse “vertrouwen” situatie. Wie zegt dat dit niet doorgebleerd wordt naar jan en alleman? Nu, voor mij is dat niet echt een obstakel, aangezien ik zowat iedereen vertrouw. Heerlijk naïef vind ik dat van mezelf. Applausje!

Ernaast komt dan nog de situatie over het geslacht. Hoe zou jouw partner (wat een lelijk woord) reageren moest je zeggen: “Wow, heb een keisympathieke kerel/meisje ontmoet, het kan wel eens uitbloeien in een hechte vriendschap” “Of hij/zij een relatie heeft?” “Ahneen, single”. Bij velen die ik ken vliegt het spreekwoordelijke servies door de kamer (niet erg, toch een lelijk servies). Tenzij je weer bent zoals mij, want dan denk je: “Als hij mij wil bedriegen, dan zou hij het toch doen, of hij nu één vriendin heeft, honderd of zeventien collega’s”. Jammergenoeg leven we niet in een wereld vol Romina’s. Hoe doen jullie arme mensen dat toch? Vreselijk! Grapje hoor. Of niet?

Toen ik zestien was ging het veel vlotter en makkelijker. Toch geef ik niet op. In september start ik een naaicursus, zo zoek ik zelf nieuwe mensen op. Misschien haat ik ze allemaal, misschien blog ik in oktober over de dolle avonturen van “ons samen”. Wie kan het zeggen? En die kennis? Als het per toeval een echte vriend zou worden, dan laat ik ook dat gebeuren. Het leven is te kort om mooie momenten te missen. Die kan moet leeg. Het onderste gaat eruit. Tot de laatste druppel. Want ook dat ben ik: een zuipschuit. Grapje. Echt!

Oh en die kennis? Dik single. Zo single als ze maar komen. Behoorlijk sympathiek (overdreven sympathiek, maar laat het niet merken, kwestie daat zijn ego op temperatuur blijft). De juiste ambities en prioriteiten zijn er ook. ‘t Is een plaatje. Hem op 2e hands.be zetten zou wat raar zijn, dus all you single ladies. If you want a hot date put your hands up. En laat het mij weten, want ik zie het niet wanneer je je hand opsteekt. 

Nooit ben ik bang tijdens optreden. Metallica op Werchter? Geen probleem. Guns N Roses in het Sportpaleis? Piece of cake (met dank aan Laurens om de crowdsurfer op te vangen met zijn hoofd en mij zo te beschermen, een ninja is bij jou vergeleken een watje). Iron Maiden, Tool, Slayer, …. Echt waar. Allemaal gezien, nooit een greintje angst. Zondag stonden Indira en ik op Suikerrock. Plots had ik wel schrik. Ik keek rond mij, screende het volk en wist meteen dat ik op mijn hoede moest zijn. Gedurende die 13 jaar optredens heb ik welgeteld 3x op mijn smoeltje gehad.

*Lionel Richie @ Suikerrock. De headliner toen. Mensen kwamen dichter en dichter te staan. Plots begon een vrouw in het rond te slaan met haar stoeltje onder het motto: “Ik sta hier al sinds vanochtend en ik wil plaats om te dansen, VOORAAN!”. De security verwijderde haar kort erna.

*K3 in Bellewaerde. Niets zo angstaanjagend als enkele peuters, kleuters en kleine kinderen met hun geschifte moeders.

*Pink @ Lokerse Feesten. Pink doet haar show, gooit een drumstok in het publiek, quasi recht in mijn handen. Vangen is iets wat ik niet kan (vraag maar aan Benjamin, he hit me in the face more than once) en toch had ik dat stokje vast. Drie seconden niets en dan werd ik vanuit elke hoek  besprongen door een bende lesbische wijven (niet op de geile manier, en ja wijven, want dat zijn geen vrouwen meer).

Dus terug naar Suikerrock. Wat zag ik in het publiek? Geschifte ouders. Het doorsnee Tien om Te Zien publiek, klapstoeltjes, Dag Allemaal’s, Story’s en heel wat manwijven. Uh-Oh. Flashback. Gedurende alle optredens hebben we ons op de achtergrond gehouden. Gingen we toch tussen “het volk”, dan hielden we één meter afstand rondom ons. Waar oh waar zijn die sterke mannen als je ze nodig hebt? We hebben ons wel supergeamuseerd. “Kijk daar”, “Oh my god, wat heeft die aan”, “Gay bitch on the left”, “Hahahahahah”. Een ganse dag door. Tijdens Natalia hadden we ongetwijfeld het “hoogtepunt” van de dag bereikt. Wat een rolmodel is me dat. Soort zoekt soort zullen we dan maar zeggen. Toch was het meer dan de moeite waard. Hoe dat komt? Bart Peeters (wat is me dat een fantastisch leuk, plezant en amusant showbeest), The Baseballs (welke vrouw houdt niet van een man die de juiste ritmes aanhoudt in zijn heupen?) en Roxette (quote Indira en ik: “lalalalala nananannana lalalala fading like a floweeeeeeeeeeeeeer”…“oh fuck, ‘t was ‘rose’”). Het hoogtepunt van de ganse dag? Dit hetero trutje kreeg een mega egoboost en vooral niet op haar gezicht. Het geluk zit soms in kleine hoekjes.

Sleur, nog zo’n bangelijk woordje die viel in onze omgeving. Routine en sleur. Eén van de ergste dingen die een koppel kan overkomen. Voor je het goed en wel beseft draag je een flanellen pyjama, was de laatste keer dat je seks had in het vorige seizoen en kan je elke handeling, woordje en gebaar van je partner voorspellen. Boe-hoe. Hoe het komt weet ik niet, maar tot nu toe hebben we er geen last van. Meerdere malen per seizoen schreeuw ik genotskreten door het appartement en nooit heeft het te maken met flanel.

Ondertussen is er een wasmachine in huis en doe ik de was. Ja, je hebt het goed gehoord. Zoals een volwassen vrouw doe ik nu echt de was en de plas. Fantastisch hoe ik vol drama met mijn armen in de lucht kan zwaaien en zeggen op het werk: “Oh ik heb nog een mand strijk” – enter ongelooflijke zucht – maar dan wel in het Frans, natuurlijk. Tegen alle verwachtingen in bevalt mij quasi elk aspect van het samenwonen. Wat mij niet bevalt? De vaat. Oh hemeltje. Wat een verhaal zonder einde! Dus hebben we beslist dat wanneer we een huis kopen er een vaatwassen komt. Yep, we gaan op huizenjacht. Wanneer we iets gaan kopen? Wanneer we een huis vinden waar we onszelf een gezinnetje in zien opbouwen. Wat doen we ondertussen? Werken – keihard, het zijn solden en de topjes aan 3 euro zijn wanted gewild –, dagdromen en huizen bekijken. Oh en de was, natuurlijk.

We doen het goed Benjamin en ik, in ons appartementje en ook in een huisje zal dat zo zijn. De foto? Mijn “woepsie” van de dag. Benjamin zijn sokken. Shocked was hij en ik vond het behoorijk hilarisch. Color happens you know. Ik ben ook nog aan het leren hoe het allemaal exact werkt. En geef nu toe, zou dit geen fantatisch blauwe smurf-pop-sok zijn? Dat is wat ik Benjamin ook vertelde. Ik maak geen fouten, ik creëer nieuwe kansen voor de toekomst!

Om 18u30 kwamen mama, ikzelf, de zusjes en hun vriendjes aan in de school van Nakita. Samen met andere ouders en afgezwaaiden zaten we in de refter die voor deze avond diende als receptiezaal. Per klas en richting werden de kinderen (sorry: jong-volwassenen) hun namen afgeroepen, werd iets toegelicht over henzelf en kregen ze bijhorende felicitaties plus applaus. Mama en ik hadden het moeilijk om droog te blijven bij sommige kindjes hun afzwaai, en toen kwam dit:

“Nakita, je wil zo graag met je vrachtwagen gaan rijden. Eindelijk is het zo ver… Toch zijn we heel fier op je! Je deed je best alhoewel het niet jouw ding was: haartooi. Toch kwam je met zoveel inzet naar school en bleef je je best doen tot op het einde. Bravo!!! Veel succes in je verdere loopbaan en rij voorzichtig de toekomst in hé…” – Voorgelezen Juf Devreke, vol oprechte fierheid terwijl op de achtergrond een foto van onze meid werd afgebeeld.

Bij het woord “Nakita” kregen mama en ik synchroon een krop in de keel, tegen de tweede zin waren we onze neus aan het snuiten. Ongelooflijk  hoeveel karakter en vastberadenheid kan zitten in een meisje van 17 jaar. Ongeloofllijk hoeveel emoties ik voelde. Oprechte fierheid, blijheid, ontroering, …

Het is waar hoor. Wist je dat? Nakita haat haartooi, maar de voorwaarde die mama stelde was een “normaal” diploma voor ze richting de “truckchauffeurschool” mocht in Zeebrugge. Ze slaagde met glans en verve. In september start ze waar haar broer 3 jaar geleden met glans afstudeerde. Onze kleine meid gaat haar dromen achterna. Gelukkig maar!

Om 19u45 repten we ons richting stadhuis waar de proclamatie van Joshi’tje was. A2 diploma als kok, hoppa, in de pocket. Gloeiend van trots poseerde hij (samen met Eline Demunck -of hoe je dat ook schrijft) en met zijn diploma. Geweldig goed gedaan. Indira slaagde met een welverdiende A en huppelt vlot door naar de richting Handel-Talen. Ook haar vriendje mag naar het volgende jaar.

Elke droom, elke cursus, elke brug. Ze gaan ervoor met 1000% en weten dat we achter hun staan (als het moet met vlaggetjes!). Ze doen het beter dan mij toen, ze zijn meer volwassen en verstandiger. Gezien de situatie van het laatste half jaar is dit niet vanzelfsprekend. Dat besef ik en vult me met dankbaarheid en groot respect. Grote zus zijn is de fijnste taak ter wereld. Zeg maar dat deze emotionele trut het gezegd heeft!

Cavalli Jeans & Topje
Les Copains Jeans
Valentino Strandtas
Armani Jeans
Le Coq Sportif Sneakers (beetje multicultureel zijn mag, you’re welcome France)
Pepe Jeans T-shirt
Armando d’Alessandro Balerina’s (as I said, multicultureel, you’re welcome Spain)
Sandro Ferrone Topje

…En wat leuks voor de zusjes, mijn broer en Benjamin (Ooops, vergeten wat dat is). Verder was het natuurlijk ook onze plicht de lokale horeca te steunen. Jammer genoeg moesten we ons opofferen aan het proeven van talloze gelato’s, cappucino’s, pasta’s, … Laat het mij je vertellen. Mijn Italiaanse maat is 44, thank god dat we morgen al terugkeren, of ik verzamel binnen de kortste keren een Belgische 44.

Of er niets foutging? Natuurlijk wel. Ik blijf natuurlijk ik. Wanneer je in Italië een treinbiljet koopt, dan krijg je hetzelfde biljet als in België. Wat doe ik dan? Ik stop het in mijn portemonnee en toon dit fier aan de conducteur wanneer hij rondkomt. Aangezien we een groepsbiljet hadden is dat lekker makkelijk. Eén iemand houdt zich bezig met de toegangskaarten etc, de rest is op hun gemak. Logischerwijze (als je mij een beetje kent), ben ik die persoon. Dus, daar is de conducteur, ik kijk hem stralend aan, geef hem het biljet en zeg vol charme: “Prego”. Die man kijkt mij aan, begint mij daar een zin af te spreken in het Italiaans. Putin, ‘k had geen idee wat hij zei. Na een passioneel gesprek (true Italian style) tussen hem en mijn reisgezel kwam duidelijkheid. In Italië moet je je treinbiljetten valideren in een geel-machine-achtig-iets, wij hadden dit niet gedaan en moesten 20 Euro boete betalen voor ons vier. Hoe ze dit berekenen? Zoals ze willen. Wij betaalden vijf Euro per persoon, degene achter ons 9,70 Euro. Jaja, complimentjes zitten in een klein hoekje.

Qua cultuur dompelden we ons onder in de impressionante sfeer van de Duomo. Na een controle voor de lengte van onze shorts/rokjes en diepte van de decolté’s (I KID YOU NOT) werden we goed bevonden om de kerk te betreden. Binnenin brandden we een kaarsje voor wie ons lief is en slenterden we wat rond. Jaja Napoleon, er zijn slechtere plaatsen om gekroonden te worden, let me tell you that much. Buiten op het plein namen we de cliché foto’s met de duiven vol van gegil en gekir. Wij dames, we kunnen er wat van.

Morgen richting België, ‘s avonds, zo rond 22u00, ervoor echter nog 1 spannend moment. De bagage. Ikzelf ben gekomen met 8kg vliegtuigbagage en 8kg handbagage en had dus nog een marge van 9 kilo. Misschien heb je het ondertussen al door, maar één ding is zeker. Het wordt nipt om binnen die marge te blijven. Ohja. Hoe zeggen we dat ook weer? “Live life on the edge”. Let it be known out there: I do, and I do it in style. Ciao!