Romina

Principes. Het is zo’n conceptje dat iedereen bezit. De ene is ze trouw, de andere zegt dat ze ze trouw zijn, maar lappen het aan hun laars. Geen probleem heb ik ermee, met die principes. Ze maken de dingen lekker duidelijk. Zo weet je meteen welk idee of ideeën achter het smoeltje schuilen waarmee je praat. Waar ik niet tegen kan? Mensen die zonder enige redenering al hun onzin staven met: “Maar ik ben van het principe…” of “Het is mijn principe…”. Net zoiets als “gelijk hebben”. Ooit een lief buitengekegeld die oorlog voerde met mijn familie en vriendenkring onder het motto: “Ik heb gelijk!”. Kort erna stond hij op de stoep met zijn gelijk. Mooi duo’tje die twee. Ik dwaal af. Waar was ik? Ohja. Ik heb een hekel aan mensen die zich verschuilen achter hun principe. De inner-dramaqueen kan dan wel eens opspelen (vraag dat maar aan mijn geliefde, kroongetuige) met alle gevolgen van dien. Mensen die veranderen van principes. Nog zoiets verachtelijks. Krijg ik nog meer de hiebededjiebies van. Ja, het is overduidelijk: ik heb een makkelijk karakter. Vorige week gooide ik zelf een principe overboord. Lekker makkelijk.

Bloed, zweet en tranen kostte het. Twijfel, ja dat ook. Weken gepieker gingen eraan vooraf. Uren lang gesprekken voeren met mezelf (wat ben ik toch een heerlijk mens om tegen te praten, zo slim ook) en maar argumenteren. Juli en augustus zijn zomermaanden. Mijn principe luidde als volgt: “Geen laarzen gedurende die twee maanden, ook geen tights.”. Simpel. Eén van de zekerheden in mijn leven. Daar stond ik dan vorige week, voor mijn kleerkast, de afgrond nabij. Buiten kletterde de regen tegen de ramen en ik had een fashionblock. Geen idee wat ik aan moest. Weer mijn Converse’s? Weer een jeans? Wat dan? Wat? WAT? Vreselijk. Het idee kwam weer boven. Het innerlijke stemmetje fluisterde: “Doe het dan, doe het!”. Mijn intuïtie sprak me tegen, toch, het stemmetje van mijn oh zo slimme ik was luider. Dapper kegelde ik mijn principe overboord en ging ik de deur uit met een minirok, tights en camelkleurige knielaarzen. Oh jawel. Het was me teveel. Weer een dag snertweer. Er komt een punt van wanhoop, dat was het mijne. Bye bye principe.

Op het werk werd er gestrooid met complimenten. Later die dag werd Benjamin behoorlijk enthousiast van mijn kleding (Jaja, mijn tijger!) en ik wist het zeker: “Dit is goed”. Ergens gedurende die namiddag veranderde ik van mening? Raad eens wie kwam opdagen om de boel te verpesten? De zon. Die gigantische verwarmende bol vuur. ‘s Ochtends hadden we 17°C en regen, tegen 16u in de namiddag hadden we 25°C en een blauwe Simpsonhemel (de puffy wolkjes zo, ken je wel). Ik zweette mij kapot. Sexy, zo’n poes met minirok, knielaarzen en een rode kop. Zelfs mijn tripje bij De Slegte beurde mij niet op. Integendeel, het sjouwen van 4 hemelse boeken maakte mijn kop nog roder. Wat rook ik? Oh fuck! Komt ervan, je principes overboord gooien. Overloper. Stomme trut. Zoals ik al zei: mijn inner-ik is echt een slimmerdje.

Vandaag is een grote dag. (Hak op de tak? Wie? Ik? Nooit!) Mijn Bettina. Mijn trouwe groene Opel is weg. Haar nieuwe eigenaar is mijn mama. 130 000 KM bracht ze mij overal naartoe. Samen puften we erop los in de file. We joelden mee met de radio, zelfs met de ramen open (sorry aan eventuele voetgangers, maar ook katten hebben een recht op zingen, haha). We doorkruisten het land en gingen door ups en downs. Er waren die drie keren dat haar spiegeltje eraf werd gereden in zeven dagen. Er was die keer dat ze tegen een vangrail vloog. Soms waren er momenten dat ze me warm hield en gleed als een danseres op het ijs. Wanneer ik doodop was bood haar zetel mij een kussen. Amper viel ze in panne, één keertje maar, ze was toch zo ziek. Zevenhonderd euro later was ze terug genezen. Mijn heldin! Mijn auto. De Belgische regering (hallo, wordt eens wakker daar) houdt mijn papieren gegijzeld. Tot dan heb ik een vervangauto. Morgen mag ik erachter. Deze auto krijgt geen naam, want dat is mijn principe. Laat het geweten zijn. Overal. Dit rood hoofdje gooit geen principes meer overboord. Dat stinkt! (Zie je wel. De cirkel is rond. Hak op de tak? Wat een mooi einde. Slimme ik. Of zei ik dat al?). Dag Bettina. Dag dag, en dankjewel!