Romina

Een tijdje geleden raakte ik aan de praat met iemand. Zomaar. Een gezamelijke kennis. Na even praten over koetjes en kalfjes zei hij opeens: “Het is moeilijk om nieuwe mensen te leren kennen”. We praatten wat door en dat was dat. Natuurlijk heet ik Romina, dus begon ik na te denken over wat hij had gezegd (ja zo ben ik wel, in staat om te denken, ben ik goed in). De conclusie was eenvoudig maar tegelijkertijd ook zo confronterend. Het is echt waar. Juffrouw sociaal herself moet het gewoon toegeven. Het is supermoeilijk nieuwe mensen te leren kennen en daar een vriendschap of hechte band mee op te bouwen. Zonde, zo vind ik dan.

Er zijn enkele vrienden in mijn leven waarvan ik het geluk heb om te weten dat het “voor altijd” is. Wat er ook gebeurt, wij staan klaar voor elkaar. Het is ook algemeen geweten dat ik die vriendschappen koester en er zeer dankbaar voor ben. Hoe kan het dan dat ik in de laatste pakweg 4 jaar geen nieuwe vriendschappen heb gesloten? Het is allemaal zo verdomd ingewikkeld geworden. Wanneer er nu iemand in mijn leven komt hebben ze een groot stuk gemist. Aangezien mijn karma vooruitloopt (laat ons even positief doen: vooruitliep) als een sneltrein heb ik al behoorlijk wat ingrijpende “veranderingen” meegemaakt. Wie nu in mijn leven komt heeft dus een serieuze achterstand. Begin dat maar eens uit te leggen, luchtig. Dan is er nog de ganse “vertrouwen” situatie. Wie zegt dat dit niet doorgebleerd wordt naar jan en alleman? Nu, voor mij is dat niet echt een obstakel, aangezien ik zowat iedereen vertrouw. Heerlijk naïef vind ik dat van mezelf. Applausje!

Ernaast komt dan nog de situatie over het geslacht. Hoe zou jouw partner (wat een lelijk woord) reageren moest je zeggen: “Wow, heb een keisympathieke kerel/meisje ontmoet, het kan wel eens uitbloeien in een hechte vriendschap” “Of hij/zij een relatie heeft?” “Ahneen, single”. Bij velen die ik ken vliegt het spreekwoordelijke servies door de kamer (niet erg, toch een lelijk servies). Tenzij je weer bent zoals mij, want dan denk je: “Als hij mij wil bedriegen, dan zou hij het toch doen, of hij nu één vriendin heeft, honderd of zeventien collega’s”. Jammergenoeg leven we niet in een wereld vol Romina’s. Hoe doen jullie arme mensen dat toch? Vreselijk! Grapje hoor. Of niet?

Toen ik zestien was ging het veel vlotter en makkelijker. Toch geef ik niet op. In september start ik een naaicursus, zo zoek ik zelf nieuwe mensen op. Misschien haat ik ze allemaal, misschien blog ik in oktober over de dolle avonturen van “ons samen”. Wie kan het zeggen? En die kennis? Als het per toeval een echte vriend zou worden, dan laat ik ook dat gebeuren. Het leven is te kort om mooie momenten te missen. Die kan moet leeg. Het onderste gaat eruit. Tot de laatste druppel. Want ook dat ben ik: een zuipschuit. Grapje. Echt!

Oh en die kennis? Dik single. Zo single als ze maar komen. Behoorlijk sympathiek (overdreven sympathiek, maar laat het niet merken, kwestie daat zijn ego op temperatuur blijft). De juiste ambities en prioriteiten zijn er ook. ‘t Is een plaatje. Hem op 2e hands.be zetten zou wat raar zijn, dus all you single ladies. If you want a hot date put your hands up. En laat het mij weten, want ik zie het niet wanneer je je hand opsteekt.