Romina

Hier ben ik dan terug. Vier maanden na mijn vorige blogpost gooi ik er nog ééntje in de groep. Het is wat onwennig, en wat raar ook. Kan ik het nog? Ben ik heb niet verleerd? Ik merk in elk geval dat ik nog blind kan typen. Dat is ook al iets waard. Het excuus dat het te druk was gaat niet op. Niemand heeft het zo druk gedurende vier maanden dat zelfs een blogpostje niet kan. Moest het wel zo zijn, dan moeten ze maar tijd maken (volgens mij bestaat daar wel een apparaatje voor van Play Doh). Hoe het dan wel komt? Een samenloop van omstandigheden waardoor ik niet meer wist of het wel zo slim is om te bloggen. Hey. Iedereen heeft recht op een black out!

Eerst was er de fijne commentaar die de ronde ging over de aankoop van mijn nieuwe auto: “Ja de verzekering zal wel uitbetaald hebben, ze heeft een nieuwe auto.”. Wel dat hakte erin. Dan koop je na maanden overwegen een Citroën C1 op afbetaling, hoor je mensen luidop denken (bij gebrek aan ander woord) dat ik hem heb gekregen van mijn ouders. Het is een Citroën C1. Forcryingoutloud. Geen Bentley.

Niet zo heel lang erna was het een jaar geleden van Sufferd. Een jaar. Mijn beste vriend is al meer dan één jaar dood. Eén jaar. Dat is lang hoor, maar ook niet zo lang. Wat moet je met zoiets? Geen idee.

Toen, in die week kwam de klap op de vuurpijl. Een kennis gooide het verwijt naar mijn hoofd dat ik het slachtoffer ben. Altijd. Die sloeg in als een bom.Zou het zo zijn? Is het zo? Hang ik altijd het slachtoffer uit? Van mijzelf weet ik dat ik nooit ween. Ik val niemand echt lastig met het gemis van Sufferd. Ok, ik blog erover, maar nog nooit heb ik iemand gebeld of rechtuit gezegd: “Ik mis hem, help.”. Hetzelfde met het huis dat afbrandde. Er wordt over gesproken, zoiets is logisch denk ik (als je het niet denkt, brand maar eens je huis af, een aanrader voor de empathie!), maar wenen? Neen. Klagen? Dacht het niet. Eerder humor gebruiken om door te gaan. Dat elke dag opnieuw. Toch, moest ik iemand lastig hebben gevallen met “klagen”, dan spijt dat mij, denk ik.

Er is trouwens een nieuwe rage waardoor ik sowieso niet gauw meer echt spreek met mensen die minder zijn dan echte vrienden (dat komt uit de mond van een blogster. Haha.). De rage: “Daar bemoei ik mij niet mee zu…”. Welke held heeft dat bedacht? Dan zeg je iets over je vriend, je werk, je familie, kortom: je leven en krijg je zo’n antwoord. Welk kutantwoord is dat nu weer? En wat voor een persoon ben je als je dat antwoord geeft? Iemand zonder opinie. Iemand met angst. Iemand die teveel de 7eDag bekijkt. Dat misschien ook wel ja. Idioten.

Nog een klein detail dat ik misschien best eventjes meegeef: ik ben werkloos. Was solliciteren een Olympische discipline, ik maakte kans op goud. Zeker weten. Zie je wel dat ik het niet te druk had om niet te bloggen. Bij deze schieten we weer uit de blokken. Wanneer ik zaag of het slachtoffer uithang, dan zeg je het maar hieronder. Of klik je weg. Of koop je een kilo chocolade om aan mij te geven. Werkt altijd. Beloofd. Niet tevreden, geld terug!