Romina

Vandaag heb ik gestreken. Op de achtergrond was MFL11 bezig. Plots kwam een klasje uit de lagere school aan de micro en daar gingen mijn gedachten. Naar de lagere school. Geen idee exact hoe lang ik erover heb gedaan, maar na een tijdje had ik behoorlijk wat namen opgegraven uit de tijd van toen, en ook situaties. Meteen een onderwerp die mij zoethield tot het strijken gedaan was. Geloof me. Er was veel was. Echt gigantisch veel. En plooirokjes. Waarom hou ik toch van plooirokjes? Dus de lagere schooltijd. Aangezien mijn ganse leven vorig jaar besloot op te gaan in rook heb ik geen mogelijkheid om na te gaan wie effectief in de klas zat. Bleek ook dat ik mij de domste dingen eerst herinnerde.

Bram B. stond bovenaan in het bergrittenklassement van wiskunde.
Kevin D. was altijd keeper tijdens het voetbal, en dat deed hij met een passie.
Ellen C. was een ontzettend lief meisje met een lieve mama
Lesley M. gaf mij in het derde leerljaar een vriendenboekje (yep, door haar hou ik dat nu nog bij).
Johan S. tekende een dolfijn in mijn poëzie album. In het vijfde leerjaar kreeg ik een zilveren hartje.
Wencke D. rolschaatste. Ofzoiets.
Nick C. is ooit naar school gekomen met een blauw oog, denk ik. Ofwel Kevin D.B.
Kurt V. had enkel broers. Leek me toen al vreselijk. En hij wou kraanman worden.
Stefanie O. heeft in het tweede leerjaar de dop van mijn Turtles vulpen door het toilet getrokken.
Joke D. had een grote zus met blonde krulletjes.
Bart D. wou boer worden, Melissa L. kon goed zwemmen.
En dan hadden we nog Caroline D, Julie V, Griet D en Celine V ook.

Ook nog: ALLE jongens (denk ik) waren zot van voetbal. Club Brugge. Daar werd niet over onderhandeld. Behalve één. Er was één voor Anderlecht. Jaja.
Dat is het. Mijn klas zoals ik hem herinner. Met wat geluk ben ik de helft niet vergeten, maar ik vrees ervoor.

Dit zijn de tijden van Facebook, Google + en Twitter. Desondanks dat gegeven heb ik maar één oud klasgenootje uit die tijd op mijn Facebook: Lesley M. Van haar weet ik dat ze een zoontje heeft, het Engels goed beheerst en doorgaans gelukkig is. Wat er is gebeurd met de rest van die klas heb ik het raden naar. Als ik moet gokken denk ik dat zijn mijn naam wel zagen passeren. Logisch ook. Je huis afbranden is nogal een aandachtstrekker. Na wat graven op Facebook vielen mij enkele dingen op. Club Brugge heerst nog steeds. Voetbal is nog steeds DE sport. Ze wonen allemaal nog steeds in West-Vlaanderen. En wat nog? Raad eens? Op twee personen na allemaal verloofd of getrouwd en velen voorzien van een nageslacht.

Terwijl ik geschokt reageer omdat mijn wortelstampot mislukt, hebben zij het huisje-boompje-beesje dingetje al onder de knie. Wist je trouwens dat je wortelstampot best niet mixt? Nope, dan krijg je babypap. Gortig. Degoutant en ronduit vies. Daardoor had ik wel tijd om te neuzen op Facebook naar de ex-klasgenootjes. Terwijl een nieuwe lading patatjes en wortelen staan te koken zit ik te bloggen.

Romina. In het lager was ik vast en zeker een dramaqueen, en speelde ik graag de baas. Traag was ik niet. Of dom. Nu blijkt dat ik achteraan het klasje huppel, traag. Als één van de laatste. Zoals het hoort voor iemand met een achternaam op ‘t einde van het alfabet. In een andere provincie dan nog wel.  Toch veranderen sommige dingen niet. Dat huppelen doe ik nog altijd op mooie schoentjes. Mijn vulpen heb ik nog steeds (Turtles werden vervangen door Lamy) en laat mij één ding zeggen: trek de dop ervan door het toilet en het is oorlog. Net zoals toen in het tweede leerjaar. En wees maar zeker: ik zou het nu ook zeggen aan mijn mama. Onderweg, moest je iemand tegenkomen uit basisschool Arnoldus, de periode net voor de Spice Girls, doe ze de groetjes van mij, de dramaqueen.