Romina

Toen we 6 maanden geleden gingen samenwonen was alles best wel spannend en nieuw. Het ging halsoverkop, dus we werden er wat ingegooid. Afspraken werden gemaakt. Afspraken zoals: “Als jij je ergert moet je het zeggen éh!” en termen zoals: “gezamelijke rekening, eigen rekening, gezamelijke spaarrekening, …” vlogen in het rond. Wij hebben dat goed gedaan wij tweetjes. Het bleek al snel dat we ons niet vaak ergerderden aan elkaar, en wanneer het toch al eens gebeurde we elk zo onze manier hadden om dat duidelijk te maken. Die van mij is zeer simpel hoor. Ik krop alles op tot het moment ik doodop ben of mijn regels heb, dan gil, roep en ween ik.  Benjamin goes bunny in the headlights (die ziet dan natuurlijk nooit aankomen), ik verkoop nog wat meer drama en dan leggen we het bij. Yes, I know, I rule at problemsolving. Zo ben ik eenmaal, geniaal met een dramatisch ondertoontje.

Sleur, nog zo’n bangelijk woordje die viel in onze omgeving. Routine en sleur. Eén van de ergste dingen die een koppel kan overkomen. Voor je het goed en wel beseft draag je een flanellen pyjama, was de laatste keer dat je seks had in het vorige seizoen en kan je elke handeling, woordje en gebaar van je partner voorspellen. Boe-hoe. Hoe het komt weet ik niet, maar tot nu toe hebben we er geen last van. Meerdere malen per seizoen schreeuw ik genotskreten door het appartement en nooit heeft het te maken met flanel.

Ondertussen is er een wasmachine in huis en doe ik de was. Ja, je hebt het goed gehoord. Zoals een volwassen vrouw doe ik nu echt de was en de plas. Fantastisch hoe ik vol drama met mijn armen in de lucht kan zwaaien en zeggen op het werk: “Oh ik heb nog een mand strijk” – enter ongelooflijke zucht – maar dan wel in het Frans, natuurlijk. Tegen alle verwachtingen in bevalt mij quasi elk aspect van het samenwonen. Wat mij niet bevalt? De vaat. Oh hemeltje. Wat een verhaal zonder einde! Dus hebben we beslist dat wanneer we een huis kopen er een vaatwassen komt. Yep, we gaan op huizenjacht. Wanneer we iets gaan kopen? Wanneer we een huis vinden waar we onszelf een gezinnetje in zien opbouwen. Wat doen we ondertussen? Werken – keihard, het zijn solden en de topjes aan 3 euro zijn wanted gewild –, dagdromen en huizen bekijken. Oh en de was, natuurlijk.

We doen het goed Benjamin en ik, in ons appartementje en ook in een huisje zal dat zo zijn. De foto? Mijn “woepsie” van de dag. Benjamin zijn sokken. Shocked was hij en ik vond het behoorijk hilarisch. Color happens you know. Ik ben ook nog aan het leren hoe het allemaal exact werkt. En geef nu toe, zou dit geen fantatisch blauwe smurf-pop-sok zijn? Dat is wat ik Benjamin ook vertelde. Ik maak geen fouten, ik creëer nieuwe kansen voor de toekomst!

Volle voorbereiding van de solden vorige week. Razenddruk en elke dag veel uren kloppen. Eén dag niet, één dag was gereserveerd: dinsdag. Waarom? Een mega-super-duper-giga-belangrijke reden. Nakita heeft haar secundair succesvol afgerond en er was proclamatie. Bijkomende reden? Haar vriendje (Joshua aka Joshi’tje – kind aan huis bij ons) is afgestudeerd en kreeg zijn diploma. Ook daarvoor werden we verwacht op de proclamatie.

Om 18u30 kwamen mama, ikzelf, de zusjes en hun vriendjes aan in de school van Nakita. Samen met andere ouders en afgezwaaiden zaten we in de refter die voor deze avond diende als receptiezaal. Per klas en richting werden de kinderen (sorry: jong-volwassenen) hun namen afgeroepen, werd iets toegelicht over henzelf en kregen ze bijhorende felicitaties plus applaus. Mama en ik hadden het moeilijk om droog te blijven bij sommige kindjes hun afzwaai, en toen kwam dit:

“Nakita, je wil zo graag met je vrachtwagen gaan rijden. Eindelijk is het zo ver… Toch zijn we heel fier op je! Je deed je best alhoewel het niet jouw ding was: haartooi. Toch kwam je met zoveel inzet naar school en bleef je je best doen tot op het einde. Bravo!!! Veel succes in je verdere loopbaan en rij voorzichtig de toekomst in hé…” – Voorgelezen Juf Devreke, vol oprechte fierheid terwijl op de achtergrond een foto van onze meid werd afgebeeld.

Bij het woord “Nakita” kregen mama en ik synchroon een krop in de keel, tegen de tweede zin waren we onze neus aan het snuiten. Ongelooflijk  hoeveel karakter en vastberadenheid kan zitten in een meisje van 17 jaar. Ongeloofllijk hoeveel emoties ik voelde. Oprechte fierheid, blijheid, ontroering, …

Het is waar hoor. Wist je dat? Nakita haat haartooi, maar de voorwaarde die mama stelde was een “normaal” diploma voor ze richting de “truckchauffeurschool” mocht in Zeebrugge. Ze slaagde met glans en verve. In september start ze waar haar broer 3 jaar geleden met glans afstudeerde. Onze kleine meid gaat haar dromen achterna. Gelukkig maar!

Om 19u45 repten we ons richting stadhuis waar de proclamatie van Joshi’tje was. A2 diploma als kok, hoppa, in de pocket. Gloeiend van trots poseerde hij (samen met Eline Demunck -of hoe je dat ook schrijft) en met zijn diploma. Geweldig goed gedaan. Indira slaagde met een welverdiende A en huppelt vlot door naar de richting Handel-Talen. Ook haar vriendje mag naar het volgende jaar.

Elke droom, elke cursus, elke brug. Ze gaan ervoor met 1000% en weten dat we achter hun staan (als het moet met vlaggetjes!). Ze doen het beter dan mij toen, ze zijn meer volwassen en verstandiger. Gezien de situatie van het laatste half jaar is dit niet vanzelfsprekend. Dat besef ik en vult me met dankbaarheid en groot respect. Grote zus zijn is de fijnste taak ter wereld. Zeg maar dat deze emotionele trut het gezegd heeft!