Romina

Wie niet erkent of gelooft dat shoppen een sport is zou ons hier eens een dagje moeten vergezellen. Ongelooflijk hoeveel winkels Milaan telt en wij hebben echt een zeer serieuze poging ondernomen om ze allemaal één à twee keer te bezoeken. Gisteren deden we het in 15778 stappen en vandaag in 15750. Hoe moe en uitputtend zo’n shoppingtrip ook is, we lieten ons niet kennen. Wij dames hebben vol overgave de lokale handel en economie gesteund. Ja zo zijn wij, altijd klaar om iemand te steunen. Wanneer ik lokaal zeg bedoel ik ook lokaal. Made in Italy lokaal. Yours truly is ondertussen de fiere eigenaar van:

Cavalli Jeans & Topje
Les Copains Jeans
Valentino Strandtas
Armani Jeans
Le Coq Sportif Sneakers (beetje multicultureel zijn mag, you’re welcome France)
Pepe Jeans T-shirt
Armando d’Alessandro Balerina’s (as I said, multicultureel, you’re welcome Spain)
Sandro Ferrone Topje

…En wat leuks voor de zusjes, mijn broer en Benjamin (Ooops, vergeten wat dat is). Verder was het natuurlijk ook onze plicht de lokale horeca te steunen. Jammer genoeg moesten we ons opofferen aan het proeven van talloze gelato’s, cappucino’s, pasta’s, … Laat het mij je vertellen. Mijn Italiaanse maat is 44, thank god dat we morgen al terugkeren, of ik verzamel binnen de kortste keren een Belgische 44.

Of er niets foutging? Natuurlijk wel. Ik blijf natuurlijk ik. Wanneer je in Italië een treinbiljet koopt, dan krijg je hetzelfde biljet als in België. Wat doe ik dan? Ik stop het in mijn portemonnee en toon dit fier aan de conducteur wanneer hij rondkomt. Aangezien we een groepsbiljet hadden is dat lekker makkelijk. Eén iemand houdt zich bezig met de toegangskaarten etc, de rest is op hun gemak. Logischerwijze (als je mij een beetje kent), ben ik die persoon. Dus, daar is de conducteur, ik kijk hem stralend aan, geef hem het biljet en zeg vol charme: “Prego”. Die man kijkt mij aan, begint mij daar een zin af te spreken in het Italiaans. Putin, ‘k had geen idee wat hij zei. Na een passioneel gesprek (true Italian style) tussen hem en mijn reisgezel kwam duidelijkheid. In Italië moet je je treinbiljetten valideren in een geel-machine-achtig-iets, wij hadden dit niet gedaan en moesten 20 Euro boete betalen voor ons vier. Hoe ze dit berekenen? Zoals ze willen. Wij betaalden vijf Euro per persoon, degene achter ons 9,70 Euro. Jaja, complimentjes zitten in een klein hoekje.

Qua cultuur dompelden we ons onder in de impressionante sfeer van de Duomo. Na een controle voor de lengte van onze shorts/rokjes en diepte van de decolté’s (I KID YOU NOT) werden we goed bevonden om de kerk te betreden. Binnenin brandden we een kaarsje voor wie ons lief is en slenterden we wat rond. Jaja Napoleon, er zijn slechtere plaatsen om gekroonden te worden, let me tell you that much. Buiten op het plein namen we de cliché foto’s met de duiven vol van gegil en gekir. Wij dames, we kunnen er wat van.

Morgen richting België, ‘s avonds, zo rond 22u00, ervoor echter nog 1 spannend moment. De bagage. Ikzelf ben gekomen met 8kg vliegtuigbagage en 8kg handbagage en had dus nog een marge van 9 kilo. Misschien heb je het ondertussen al door, maar één ding is zeker. Het wordt nipt om binnen die marge te blijven. Ohja. Hoe zeggen we dat ook weer? “Live life on the edge”. Let it be known out there: I do, and I do it in style. Ciao!

Om 8u deze ochtend raakten mijn All-Stars Italiaanse bodem. Ondertussen zijn we 12031 stappen, ontelbaar veel winkels en 170 Euro later. Het scheelde tenslotte niet veel of ik was niet eens vertrokken. Hoe dat komt? Yours truly was tussen de check in en boarding haar identiteitskaart ergens vergeten.

Bij de controle van ons en onze bagage moesten we alle electronica verwijderen, want als dat door de scanners ging, dan was het kapot. De fantastische (ehum ehum) mijnheer van controle zei mij een tikje neurotisch: “Enkel computers.”. Aangezien ik een portable, harde schijf, 5 USB-sticks en god weet hoeveel memory-kaarten meeheb wou ik toch eventjes weten of ik deze ook niet roosterde door de scanner. Raad eens wat onze klantvriendelijke klootzak zei? Iets wat neerkwam op dit: “Wie neemt nu ook zoveel electronica mee?!”. Bibi stond daar dus haar handbagage om te draaien, uit te laden, panisch om iets van haar vriendje zijn geekie toys te ruïneren. Uitendelijk was alles ok en kon het inladen beginnen. Een lijn van 100 man na mij? No stress (sure). Ergens tussen al die commotie heb ik dan maar mijn kaart laten liggen in zo’n bak. Great. Daar sta je dan aan boarding.

“Oh fuck. Mon carte d’identité!”
“Mais il est ou?”
“Je ne sais pas.”
“Arrete de rigoler”
“Ehhhmm…. OH MY FUCKING GOD. OH MY GOD!”
“Romina, fait a l’aise”
“Shit. Putin. Fuck éh. Les filles, je rigole pas. Je l’ai perdu”
“T’as perdu ou?”…
Nog zo’n tien minuutjes van dat en toen viel eindelijk mijn frank: “Au controle”

Dan is er ikzelf die terugcross naar controle en botst op de ene klotige securityguard na de andere, geen mens die mij wou doorlaten. Thank god voor Italiaanse mama’s!! Eén van mijn reisgenoten ging zoals de maffia – met een zelfvertrouwen om U tegen te zeggen – richting controle en verkreeg binnen de 2 minuten mijn pas. Met een veel te snel kloppend hart en klamme handjes was het dan toch zo ver. Lift Off!!

Vanaf toen ging het enkel maar beter. Een fantastisch kaartje van mijn vriendje (“pas lezen op het vliegtuig”). Eens geland werden we opgehaald door de Bed&Breakfast. En bij aankomst bleek de Bed&Breakfast supergezellig, met een gezamelijke “living” en zelfs een keukentje. De kamers zijn basic, maar goed en voorzien van een terras die uitkijkt op de stad, ook de badkamer is basic, maar zeker voldoende. Na de warme ontvangst waagden we ons aan de winkelstraat. Ooh Oh LALA! Wat een supermooie dingen heb ik niet gezien? Schoenen van Liu-Jo, PRADA (niet gekocht dankzij het tegenargumenteren van mijn reisgenoten), Vespa, GUESS… Wat ik dan wel gekocht heb?

Daisy by Marc Jacobs
Make-up van KIKO (artisanaal)
Cadeautje voor mijn Benjamin
Cadeautje voor mijn zusjes
Koffiemok van Vespa

De namiddag brachten we door in de oude stad (met kabellift, allen daarheen!) die supercharmant was. Waterijsjes, Kinder-Bueno ijsjes, Fererro Rocher ijsjes, Smoothie’s, Pasta’s. Oh wauw. Wat een overvloed aan zaligheden. Of ik dat allemaal heb gegeten? Wees maar zeker! Straks gaan we uiteten, nog maar eens. Wat dat wil zeggen? Morgen shoppen we dat eraf. A domani Bella’s. Ciao!