Romina

Music for life is al over halverwege. Moest je het nog niet weten, dan weet je het nu. Het is voor mij echt niet in te beelden dat iemand het niet zou weten, maar soit. Dan weet je het nu zeker. Bedank mij maar, ik doe je een gunst.

Zaterdag heb ik 200 cupcakes gebakken, zondag en dinsdag werden ze verkocht. Ondergetekende kon geen cupcake meer zien, nu nog steeds niet, maar het was de moeite waard. De opbrengst was 429,25 euro. Maak dat mee! Door een paar cupcakejes. Wat nog leuker was dan ze te bakken en verkopen? De reacties van de mensen. Iemand proefde en kocht er meteen 5. Is er nog een leukere manier om complimenten te krijgen? Hehe. Als je zeer goed keek kon je mij zien blozen. Een andere dame kocht een cupcakeje en gaf die aan een dakloze, waarop die vol smaak zichtbaar genoot. Zo’n dinge, hoe emo ook, zo’n dingen raken mij.

Gisterenavond in de auto gesprongen richting Antwerpen. Een dik uurtje later stonden Indira en ik aan het glazen huis. De sfeer was anders dan in Gent, jeugdiger. Zacht uitgedrukt. Gewapend met 3 superdiadeempjes en onze centjes gingen we onze actie melden. Wachttijd van 6 uur. Ik mag dan StuBru en MFL –bewonderaarster (wat een woord!) zijn, in de eerste plaats ben ik grote zus. No way dat ik ging wachten tot middernacht met een hyped up tiener bij mij die de dag erop examens had. Eerst een pizza gaan eten. Da Giovanni. Italiaanse warmte waar Indira nog lang over zal spreken. Vlug een filmpje opgenomen, geld in de brievenbus gestopt, diadeempjes erbij en weg. Even dacht ik dat Tomas enthousiast deed bij de diadeempjes, maar ik vertelde mijn zusje maar vlug dat zoiets ergens zijn plicht is, leuk reageren. De teleurstelling woog wat door, maar ik beloofde plechtig dat we volgend jaar om 6 uur ’s ochtends zullen langsgaan. Daar krijg ik nog spijt van, maar dat zien we later wel.

Eens thuisgekomen konden we niet vlug genoeg voor de kachel plakken. Opwarmen! Mijn kont in de zetel en een warme koffie. Aaaah luxe! En wat zag ik? Dank de goden voor hun tussenkomst. Serieus, ik heb overwogen een paar schoenen te offeren, maar bedacht me gelukkig op tijd. Goden hebben geen schoenen nodig, misschien Birkenstocks en die heb ik niet. Geen enkel gezond en helder mens heeft Birkenstocks. Goden dus wel. Hoe dan ook, wat zag ik? Eén van onze diadeempjes gemonteerd op de koptelefoon. Een iet-of-wat teleurgestelde tiener veranderde in een stralend opgewekt meisje. Ah. Soms kan het ook simpel zijn. Toegegeven, ikzelf was ook wat vereerd.  Wat kan ik zeggen? Als het op stijl aankomt – zelfs al is het sfeervolle over the top kitsch – weet ik hoe het moet.  Er was zelfs NOG een kers op de taart. Die irritante en lege, loze smsjes die passeren op het scherm? Gisteren verscheen het mooiste smsje van #MFL10. Eéntje van mijn Benjamin. De nuchtere ik kreeg het zowaar eventjes moeilijk. Van een smsje op een tv scherm. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit. Welk smsje? Ah had je maar moeten kijken!

Kerst komt eraan, zeer snel. Overmorgen. Wel nog schoenen nodig voor bij mijn outfit.  Zoals elk jaar. Welke schoenen? De mooiste, zoals altijd. Du-uh. Divine, zo zullen ze zijn, in een – niet – Birkenstock – kinda way.

Vierentwintig november. Op die datum was mijn laatste blogpost. Hoe kan dat nu? Mijn vriendje jengelt (leuk woordje: jengelen) al een dikke week aan mijn hoofd over het feit dat ik al eventjes niet meer geblogged heb. Schoorvoetend moet ik toegeven dat hij gelijk heeft. Jawel, geloof me, zoiets geef ik echt maar schoorvoetend toe. Hij had gelijk. Bah.

Sinds mijn vorige blogpost ben ik 26 jaar geworden. Wat zeg je daarvan? Ik weet het.  Dichter bij de dertig dan bij de twintig. Bangelijk. Gewoonweg angstaanjagend. Gelukkig was er mijn vriendje die mijn “leed” (haha) wist te verzachten dankzij een heerlijk dagje. Cadeautjes bij de vleet en ’s avonds kon ik mij echt helemaal optutten om uit te gaan eten. Zalig vind ik zoiets. Op 3 december kwam de Sint langs voor mijn vriendje. Wat wil je nou? Hij is echt wel zo lief, logisch dat de Sint moest passeren. Waarom ik dit vertel? Als de Sint langskomt, dan weet je logischerwijze ook dat ik de dag nadien één van de leukste dingen uit het jaar kon doen. Een kerstboom zetten! Jeeeeeeeeej.

Mijn kerstboom is fantastisch. Ow. Nu doe ik het weer. Onze kerstboom. Onze kerstboom ziet er zalig uit. Ze straalt dankzij LED-lichtjes en een compleet gamma aan roze kerstballetjes. Haar piek is ook roze met orchideeën naar onderen toe. Ik zweer het jullie, toen mijn vriend het aanschouwde kon ik zijn mannelijkheid zien huiveren. Grappig. Hij was wel subtiel hoor. “Precies wat vrouwelijk eh sjoeke?”. Dan ik, zo nonchalant mogelijk: “Uh. Vind je dat echt?”. Bwahaha, ik kon in zijn ogen de goedkeuring zien en de liefde. De schat. Mij zo door laten gaan. Op de achtergrond zong Sinatra vol overtuiging: “Let it snow, let it snow, let it snow…”. Het begon te sneeuwen en in feite is het amper nog gestopt.

Terwijl ik dit leuke stukje hier typ sneeuwt het buiten. Een zwak heb ik voor sneeuw, een groot zwak, en ik vind dit soort weer dan ook geweldig. Vraag me morgenochtend om 7u, wanneer ik naar ’t werk zal vertrekken, mijn mening maar niet. Waarschijnlijk is die iets minder positief. Maar toch. Sneeuw.

Zonet zongen de Editors op het dak van het Glazen Huis in een heerlijke versie “Let it snow”. En weten jullie wat? Verdikke ja. ’t Is de leukste week van het jaar. MFL kicked off en nu tel ik af, omringd door 200 cupcakes for life (ik kan geen fucking cupcake meer zien) tot kerstavond. Dan komt mijn liefste. Het is zoals Mariah kweelt: “All I want for Christmas is you”.  Al zijn de cadeautjes ook wel zeer welkom natuurlijk! Du-uh.