Romina

Om nog eens origineel uit de hoek te komen bedacht ik dat ik kon zeggen dat het druk is. Zo ben ik nu eenmaal. Origineel. Dus bij deze: het is druk. Hoe druk? Ongelooflijk druk. Het type druk die ervoor zorgt dat ik opsta, ga werken, thuis kom, eventueel eet (als ik niet te moe ben), mij was en ga slapen. Ondertussen vind ik ook nog de tijd om mijn vriendje te bellen. Meestal, tenzij ik geen tijd heb. Dan belt hij mij op mijn vrije dag om 7u30 ‘s ochtends. Attente jongen dat vriendje van mij. Zo houden we contact. Over wat de dan spreken? Ons werk. Onze ouders. De zwangerschappen in onze omgeving. Ik zweer het je, het zijn er wel honderd. Mistens. Over samenwonen. Over harde seks. Neen, niet echt. Of wel? Wie weet.

Feit is dus wel dat je sociaal nogal geïsoleerd wordt wanneer het zo druk is. Mensen bellen je, achteraf hoor je de voicemail en denk je: “Ik bel later nog terug.”. Hetzelfde met smsjes, emails en privéberichten beantwoorden. Later wordt dan niet meer of echt wel veel te laat. Wat zou mijn leerkracht uit het zesde leerjaar glunderen moest hij het weten. Hij had gelijk weet je. Van uitstel kom afstel. Soms toch.

Gelukkig zijn er de vrije dagen, zoals vorige week. Vier vrije dagen op een rij. Zoveel uitgesteld werk thuis die moest ingehaald worden, in vier dagen. Ze zaten stampvol gepropt. Zaterdag wel genoten van Cocoon met mijn vriendje en zondag languit kunnen cocoonen. Ook met mijn vriendje. Vandaag ben ik een dagje thuis, vrij. Dapper heb ik besloten niets te doen. Wat is dat toch heerlijk. Zo ranzig lui zijn dat je moeder er nerveus van wordt. Arm mens. Gelezen in een boek. Rondgesloft in huis. Sociaal terug wat bijgewerkt. Chocola gegeten.

Donderdag, vrijdag en zaterdag ga ik nog werken. Dan ga ik een week in verlof. Met mijn vriendje. We gaan vanalles doen en ook weer niet. Ik kijk er naar uit. Tegelijkertijd heb ik een bang hartje, want mijn winkel is aan ‘t plussen. Vorige week waren we de beste van de regio (ein-de-lijk!). Hopelijk blijft het zo. Tijdens mijn verlof. Na mijn verlof. Werken stopt eigenlijk nooit hé? Wat gek toch. Kerst komt eraan. De etalages zijn gemaakt. De lijstjes voor cadeaus zijn gemaakt. Er werd koffie gemorst. Ideeën voor kerstkaartjes worden gesmeed. Volgend weekend zetten we een kerstboom. We kregen superfreaky t-shirts binnen waarop stond: “The show must go on”. Heb ik al gezegd dat ik koffie heb gemorst? Ja. Wel drie keer heb ik er gemorst. Grappig. Ook weer niet. Nog 3 dagen werken. Dan verlof. Dan een kerstboom. Dan kerst. Dit jaar, bijna voorbij. Oef. We made it. Some of us. All of us. Maybe. Maybe not. The show goes on. Falalalalalala…

Ik ben gekend als iemand die behoorlijk naïef is. Je weet wel, iemand die mensen vertrouwen schenkt enzo. Ergens ben ik ook een optimistje en een idealistje. Ik kan er niets aan doen, ‘t Is soms sterker dan mezelf. Echt waar. Vrienden, en zeker mijn vriend, weet dat ik het moeilijk heb om “neen” te zeggen tegen een bedelaar. Yep, ook in Brussel waar er soms tien per m² zitten. Ook de man die wekelijks een sigaret komt vragen aan mij in mijn rookpauze krijgt een sigaretje. Trouw en beleefd. Hoe dat komt?

Omdat ik vind dat ik enorm gelukkig ben en dat nooit als vanzelfsprekend wil gaan beschouwen. Een dak boven mijn hoofd, warm eten, een job die ik graag doe, een relatie uit de duizend, een miljoen paar schoenen. Ok, oké ik geef het toe, minder, maar toch. Die dingen, de basisdingen en luxedingen zijn dingen waar ik mij gelukkig voor prijs. Materialistisch, emotioneel, … Door dat geluk vind ik dat het mijn plicht is om mensen die het minder hebben te helpen.

Hier in België, in mijn dorp, in de wereld. Kleren gaan naar centra hier in de buurt, die ze op hun beurt gratis schenken aan minderbedeelden. De brandweer krijgt geld, want zij bestaan uit vrijwilligers. Amnesty International krijgt elke maand een vast bedrag, niet hoog, maar genoeg. Plus als ik de tijd vind schrijf ik ook brieven en ook hun jaarlijkse boekenverkoop is een favorietje van mij. Met Katerina, Tsunami 1212 en Haïti heb ik gesteund. MFL krijgt elk jaar mijn aandacht, energie en een leuk bedrag, … Enfin, zo zijn er nog. Ja, je zou het niet zeggen maar er schuilt een hippie in mij.

Waarom haal ik dit aan? Amnesty International ben ik beginnen steunen omwille van hun boodschap. Vrouwenrechten, tegen de doodstraf, … Wie mij zover kreeg? Een vrijwilligster die mij aansprak op ‘t straat. Vriendelijk meisje met idealen waar ik mezelf in herkende, behalve de schoenen. Uggs, echt. Daar is geen excuus voor. Stiekem had ik toch wel bewondering voor haar. Je zo onbaatzuchtig inzetten voor het goede doel, waat mooi van haar. En geef nu toe, ik kon best wel enkele euro’s missen in een maand. Wat blijkt nu? Die vrijwilligster is helemaal geen vrijwilligster. Ze is een meisje die een studentenjob heeft. Ze krijgt 9,50 euro per uur en moet 6 personen per dag overhalen om te “tekenen” of ze krijgt haar ontslag. Geronseld door DDF.

Wauw. Wat een domper zeg. Amnesty International blijft dezelfde organisatie met dezelfde doelen. Nog steeds geloof ik in die doelen, in hun idealen en sta ik achter hun boodschap. Toch, ergens voel ik mij wat bedrogen. Blijkbaar was dat idealistische meisje veel realistischer dan ikzelf. Dat voor iemand die Uggs draagt. Mijn hoop voor haar is dat ze met haar loon nieuw schoeisel heeft gekocht. Dan heb ik toch nog meegedragen aan een betere wereld door in te tekenen bij haar.

Dat ik me niet goed voel de laatste tijd was wel te merken. Soms subtiel, soms iets minder subtiel. Zo ben ik nu eenmaal. ‘k Ga heus niet huppelen wanneer ik amper zin heb om te stappen. Zoals ik voorheen al gezegd had, geen idee waarom. Soms is het leven gewoon een grote puinhoop waarvan je denkt: “Man, wat gebeurt er eigenlijk?”. Nu, we gaan ook niet dramatiseren. Er is genoeg, meer dan genoeg, drama geweest de laatste weken. Het ging me gewoon niet af. Nah.

Vandaag, echt waar, vandaag voel ik me duizend keer beter. Hoe het komt? De meest zalige schoentjes stonden voor mij, zomaar plots! Dat was niet alles hoor. Weet je wat nog honderd keer interessanter was? De man die in die schoentjes stond. Jawel. Mijn B. Ik was druk aan het scannen en voelde een pets tegen mijn oor. De sadist! Degeen ik verwachtte was mijn zusje, maar niets was minder waar. Mijn vriendje.

Wauw. Mijn vriendje. Ja. Met een zakje vol leuke stuff. Een heerlijk boek, een lief kaartje en nog veel veel dingetjes. Oké, ik verklap nog iets, chocola & tic-tacjes. I know. Hij is er één uit de duizend. We beslisten om samen te gaan lunchen en wat zagen we onderweg? Amnesty International Boekenverkoop. Wat een lading boeken – kijk naar de foto – en dat voor 16 euro! Vlug nog even langs de smoothie-bar gegaan. Ja ja, zo zijn wij hoor. Hip en gezond. Ik rookte nog een sigaretje. Ja, ik zei het toch? Gezond. Toen terug aan het werk. Mijn vriendje ging weg en ik begon terug te scannen. Dit geloof je niet. Wie stond er plots terug achter mij? MET… MET… MET… Jawel. Een limited Pink Ribbon Edition Swarovski balpen. Ze is rose, en glitterig, en sparkly, en nice, en shiny, en en en van mij!!! Ze is van mij.

Nu weet ik wat er scheelde. Eenzaamheid. Een huis met minstens vijf man en tonnen bezoek. Je zou het niet verwachten, maar het was toch zo. Een beetje  T.L.C. van mijn vriendje, zoals enkel hij dat kan geven. Dat is wat ik nodig had, dat is waar ik op zat te wachten. Eén van mijn verkoopsters vroeg deze ochtend hoe ik wist dat B. die ene was voor mij, hoe ik zeker kon zijn van mijn stuk en echt weten dat hij mijn man ging worden. Ik probeerde het uit te leggen, maar ze snapte het niet zo goed. Deze avond kwam ze opeens naar mij en zei ze: “Nu weet ik waarom je het weet, ik heb het gezien.”.

You’ve got the love I need to see me trough…

Kwaad, dat ben ik. Op wie? Op niemand speciaal, maar toch ben ik kwaad. Of het één iets met het ander te maken heeft weet ik niet, maar sinds Kim’s overlijden gaat het slechter en slechter. Bergaf en bergaffer. Hoe dat kan? Ik heb er geen idee van. Het lijkt gewoon te gebeuren, en wat ik ook probeer, niets helpt. Ondergaan. Het is alsof ik een taal spreek, maar anderen iets totaal anders begrijpen. Wartaal. Voorbeeldje. Ik zeg: “Amaai, ik ben doodmoe, echt stikkapot” en iemand anders antwoord: “Ja, het is echt slecht weer.”. Zoiets. Enorm frustrerend.

Overal gaat het moeilijker. Op ‘t werk, hierthuis, bij mijn vriendje… Vooral dus op de plaatsen die ik niet kan ontwijken. De rest ontwijk ik gewoon, zoals vrienden. Lekker makkelijk. Thuis kan je moeilijk negeren, want in een kartonnen doos gaan wonen is nu ook mij ding weer niet. Werk? Daar werk ik dubbel zo hard en bereik ik niet eens de helft van de resultaten van twee maand geleden, met alle druk die daarbij hoort. Mijn vriendje, ik kan niet zonder hem, en heb hem echt nodig, maar het lijkt wel alsof alles wat ik zeg aanleiding is tot een discussie.

Misschien had ik een mental breakdown moeten krijgen toen ik het hoorde van Kim. Misschien had ik na zijn begrafenis onwijs hard en veel moeten huilen en luidop roepen: “Waarom, oh waarom??!”. Niets heb ik gedaan van al dat, nu nog steeds niet. Uitleggen waarom niet kan ik niet, ik had en heb er gewoon geen behoefte aan. Hoe dan ook, sinds toen gaat het wel slechter en slechterder. Het ergste is dat ik het niet kan stoppen. Vanalles heb ik al geprobeerd. Zoals: “zoek het probleem niet bij een ander, maar bij jezelf. Vraag niet wat een ander kan veranderen aan zijn gedrag, maar zoek de oplossing bij jezelf.”. Jaja, al zo’n shit heb ik geprobeerd en daar heb ik mijn hoofdje over gebroken. Het helpt geen zak. Ik geraak geen meter vooruit, en als ik dan toch tien cm vooruitkruip vlieg ik er honderd achteruit.

De grip op vanalles verdwijnt. Vorige maand werd hij 26 jaar, volgende maand word ik er 26. Het enige wat ik kan bedenken is: “Ik hoop dat het tegen dan wat betert.”. Het gevoel alsof de wereld op je schouders rust en niemand je helpt is geen fijn gevoel. Terwijl je dat gevoel hebt en alle steun kan gebruiken die nodig is, jaag je iedereen op de kast en krijg je meer uppercuts dan wat anders. Voor en door Kim mag ik dan al niet veel geweend hebben, maar voor thuis, het werk en mijn vriendje des te meer. Het mag nu wel gaan stoppen, het is genoeg geweest hoor. Niemand kan goed doen voor mij, ik kan niets goed doen voor anderen, zo geraken we geen meter vooruit. Niemand van ons. Zelfs niet op de allermooiste schoentjes ter wereld. Dat sucked.