Romina

Groene botjes. Mooie donkergroene Fendi kniehoge laarzen. Mooie hoge donkergroene suede Fendi kniehoge laarzen in een uitverkoop. Ja. Die zag ik een tijdje geleden staan samen met B/ zijn zus (je weet wel, het knap ding, beetje zwanger, enorm leuk). De laarzen, dat gouden Fendi embleempje, een spotprijsje (voor Fendi’s dan toch) en in mijn maat. Ze leken zo mooi en zo perfect dat ik ze niet eens durfde passen. Waarom niet? Een spotprijsje voor Fendi’s is een flinke hap uit mijn budget, en aangezien ik volwassen ben kan ik niet zomaar overal wekelijks honderden euro’s uitgeven aan botjes (Ja, volwassen worden is reuzefijn en ik kijk echt uit naar een toekomst van mijn vriendje en ikzelf, maar dan moet je inboeten op schoenen). Trouwens, waren het nu nog zwarte of bruine geweest, dan had ik het overwogen. Donkergroen? Ah dat valt sowieso niet makkelijk te combineren! Niet mopperen, maar flink doorgegaan en de dag verder gezet.

Dit was echt wel al enkele weken geleden. Sinds die dag, sinds de namiddag dat mijn blik viel op de mooie donkergroene suede Fendi kniehoge laarzen in uitverkoop flitsen ze dagelijks door mijn hoofd. Echt waar. Het is razenddruk, ik werk mij echt te pletter en heb het gevoel dat ik mezelf in 1000 stukjes verdeel, maar dat houdt de Fendi’s niet tegen. Oooooooh neen. Elke dag gebeurt er iets waardoor ik aan ze denk met meewoed (voeg dramatisch muziekje in). Rondlopen in de C&A? Een donkergroen kleedje in exact dezelfde tint als de laarsjes. Surfen op het web? Een handtas in dezelfde groene tint als de laarsjes. Gaan werken? Een tuniekje in EXACT hetzelfde kleur als die laarsjes. Hallo? Wanneer heb ik die trend gemist? Donkergroen? Dat komt mij maar zelden voor hoor zoiets, maar echt… Zelden! De pijn en spijt is er al hoor: “Had ik ze maar gekocht!”. Wat wil je nu zelf? Doe ik één keer volwassen, doe ik één keer het “juiste” en zeg ik vol overtuiging: “Neen!” tegen een paar laarsjes, komen die fuckers mij dagelijks stalken!! Niet leuk.

Eén troost heb ik wel. De andere paren laarsjes in mijn bezit. Ohja, en mijn mooie Vuitton-handtas die op weg is. Ohja, en een knaller van een vriendje die zijn toekomst wil delen met mij. Juist, ook het feit dat die groene kleedjes in feite mijn model niet zijn en dat die tint groen nu niet echt zooo ontzettend flatterend is helpt best wel een stuk. Geef nu toe? Welk kleur kousen / legging buiten zwarte kan je combineren met groene laarzen. En handtassen? En jas? My point exactly. Ik heb veel “één-heb-ik-wel”-dingen. Ooit zit ik in een living die ik fier de onze kan noemen en dan zeg ik luidop (mark my words): “Eat that Fendi, zie je die mooie vaas? Die heb ik gekocht in plaats van jullie en dat kleur staat veel beter en dit Fendi, dit (Alessi of S&P du-uh) is tijdloos, geen trend van een halve winter”. Nah.

Voor wie het nog niet doorhad: ik verzuip in het werk. Echt waar, niet overdreven, mijn routine bestaat letterlijk uit werken, slapen en tussendoor stop ik eens iets in mijn mond wat voor eten moet doorgaan (al is het met momenten sterk te betwijfelen, volgens mij doet de Panos rubber in hun koffiekoeken). Als verantwoordelijke van Oostende en De Panne heb ik dus mijn handen vol met werk, soms letterlijk, soms figuurlijk. Vorige week woensdag, 1 september had ik letterlijk mijn handen vol (ik stond in de etalage met de arm van een pop in mijn hand) toen de telefoon ging. Mijn vriendje zijn ringtone? Tiens wat raar… Ik stond in de etalage met een arm, een gsm en een bezweet hoofd (die spots, onderschat ze niet!) toen ik te horen kreeg dat mijn vriendje werd opgenomen in het ziekenhuis. De arm vloog neer, ikzelf net niet en onmiddelijk werd de “noodgeval-ik heb dringend nu meteen direct onmiddelijk vervanging nodig” machine in gang gezet. Tien minuutjes later zat ik in mijn auto richting Leuven (wist je dat mijn wrakje 170 kan? Uhu, ik ook niet, tot dan dus).

Terwijl ikzelf met volle Alonso-ambitie richting Leuven racete hield L. (mijn B. zijn zusje, knap mokkeltje, slim en stijlvol, maar vooral heel erg zwanger) mij op de hoogte van hoe het met mijn B. ging. Enfin, ik ben er dan aangekomen, heb gekeken, gesigh’t, gezucht en gehoopt dat zijn pijntjes gingen overgaan. Gelukkig waren er mama B. en papa B. die hun ontfermden over hem (serieus, de dankbaarheid daarvoor is groter dan de afstand Ettelgem – New York), zo kon ik gewoon verder gaan werken. Natuurlijk voorzien van het nodige schuldgevoel, want mijn vriendje lag te creperen van de pijn en ik liet hem stikken om te gaan werken (jawel, die kanjer van een vent van mij zag het zo helemaal niet en vond het al mega dat ik was afgekomen .. Du-uh).

Zo ging het maar door éh: werken, ziek vriendje, ziek personeel, drama, slapen, heel veel overuren, en laat me dan maar vooral niet beginnen over de bijhorende emoties … Desondanks ging ik gewoon dapper door: “Jaja cava zu”. Tot gisteren. Wat ik had, je ne sais pas, maar ‘t was niet netjes. Mijn B. is aan beterhand (hij kan al terug stappen!) en ging onder deskundige begeleiding wat inkopen doen. De lieverd smste het naar mij, en in plaats van fierheid te voelen omdat hij dat al kon werd ik gewoon overdreven kwaad en emotioneel. Echt, ik overdrijf niet, ik stond daar op mijn werk, te mopperen en te sakkeren. “Hij gaat boodschappen doen, wat goed. En ik dan? EN IK? Heb ik iets nodig? Neeeeeeeeeeeeeeeeen hoor. Ik ga wel broodjes van de Panos eten die overdreven duur zijn en niet eens zo heel lekker. De tijd om boodschappen te doen ontbreekt me volledig, maar zit maar niet in met mij, IK VERHONGER WEL!”. Ehum. Ja. Geloof het of niet (geloof me maar, tis te zot om zoiets te verzinnen), kheb zelfs eventjes geweend uit zelfmedelijden. Erna was ik dan weer kwaad op mezelf omdat ik me zo aanstelde en dan nog wat later voelde ik mij simpelweg eenzaam. Laat het geweten zijn, mijn vriendje reageerde best wel superbegripvol en zelfs lief (die jongen, ocharme, hij begint mijn hormonenstreken zowaar te kennen).

Oh. Weet je eigenlijk wat? Het beste nieuws heb ik nog niet verteld. Mijn B. zijn zus (het knappe mokkeltje, brains, maar wel wat enorm zwanger) en haar vriendje J. hebben aan mijn B. gevraagd of hij peter wil worden! Zo lief en zo ontzettend … superongelooflijkmegatofencool! Dat moment, het feit dat mijn vriendje aan beterhand is (en in goede zorgen verbleef toen hij het creperend was) en het paar zwarte lederen die ik vorige week kocht en de paar grijze suede laarsjes van vorige week plus de fantastisch mooie bruine suede laarsjes die ik gisteren kocht maken het allemaal weer beter. Laat het maar fout gaan. Ik heb mijn B., hij heeft mij, we hebben supermensen rond ons en fantastische laarsjes waarmee ik dapper doorga!

PS: Ik ben zeer voorzichtig met bloggen over de situatie op het werk, want het is nogal bonkers wat er daar gaande is, maar zonder de steun van mijn ploeg uit De Panne en de ploeg van Brugge was het nooit gelukt. Echt waar niet. Nathalie, Elke, Ann-Sofie, Birgit, Lynn & Natascha. Het depanneren, jullie steun en hulp is priceless! Dank-jullie-wel