Romina

Dat vrijdag een bewongen dagje ging worden was behoorlijk duidelijk. ‘s Ochtends moest ik naar Oostende samen met mijn manager en een andere verantwoordelijke om enkele praktische zaken te bespreken betreffende mijn interventie (natuurlijk terwijl we koket aan onze kopjes koffie nipten) in Oostende voor de komende maanden. Eens dat achter de rug was kon ik vertrekken richting mijn B.

Rond 13u was het werk achter de rug en was ik gereed om te vertrekken. Gekleed in de laatste nieuwe mode en met een prachtig paar herfstlaarsjes (a-do-ra-ble) was ik klaar om te vertrekken. Wat er ook mag gebeuren, wanneer je op en top mooi gekleed bent in de laatste mode, dan voel je je gewoon beter. Onderweg werd het warmer en warmer en warmer, nog  zo’n honderd kilometer later was ik aan het versstikken (echt waar, ik zag de krantenkop al voor mij: MEISJE DOOD DOOR LAATSTE NIEUWE MODE EN SUPERKNAPPE HERFSTLAARSJES) onder de brandende zon in mijn auto. Eens aangekomen kon ik eindelijk die warme kleren uitgooien en mij opfrissen. Vlug vlug naar boven (waar ik gebruik maakte van mijn allermooiste sleuteltjes) en mezelf opgefrist. Pfieuw. Die laatste nieuwe mode zal ik best nog eventjes laten wachten.

Een uurtje later was kwam mijn B thuis van zijn werk en hij had leuks mee. Jawel, -tromgeroffel- na het aftellen was het eindelijk zover. Het doosje ging van je *pfoep* open en daar was ze, glinsterend, twee-kleurig, schitterend, elegant, vrouwelijk, uniek en nog van dat meer: mijn ring. Nog mooier dan ik in gedachten had, nog zoveel mooier en glinsterend. Snel wat foto’s genomen (ja dat moest natuurlijk ook) en dan rond mijn vinger. Oh Wauw! Prachtig, perfect passend, alsof ze er altijd al hoorde te zitten. Wauw (of had ik dat al gezegd?). Vandaag huppel ik rond in een tijdloos zomerjurkje, maar met net dat beetje meer glans (wauw) dan anders en geloof mij. ‘k Heb het vaak gezegd, geluk zit in de kleine dingetjes (zoals mijn mooie donkerfushia roosjes die ik vanochtend kreeg), maar wanneer je geluk in iets groots zit, is het daarom echt niet minder fijn hoor. Zeker niet wanneer het glinstert!

Wat een weekend was het mij toch. De hippe vogels onder jullie hebben het wat kunnen volgen via Facebook (jawel, correct, Facebook is nog steeds hip) en hebben ook gereageerd. Mijn voornemen was in feite behoorlijk duidelijk tegenover B. “Als je wil dat we er echt voor gaan, dan wil ik een duidelijk signaal”. Het overtrof gewoon echt alle dromen. Ik durf jullie zelfs verklappen dat ik niet wist dat hij zoveel romantiek in hem had.

Vrijdagmorgen kreeg ik een smsje waarin stond: “Sleutel ligt op de gewoonlijke plaats” (neen, nu ga ik niet zeggen waar dat is, you creepy people would stalk us!). Smsje gelezen, niet bij stilgestaan en nog vlug wat gaan implanteren. Na het werk richting B. en daar naar “het plaatsje” gegaan voor de sleutel, quasi op automatische piloot. Enig voel- en zoekwerk later vond ik geen sleutel maar een doosje. Wat gebeurde was het volgende (in een hal vol echo, might I add):

“Huh?” (ik zie een doosje en neem het)
“OMG?!!” (ik zie dat het een mooi doosje is met een lintje rond)
“Wtf?!” (ik denk dat ik weet wat me te wachten staat en friemel tot het lintje loskomt)
“OMG!” “WAT!” “SLEUTELS!” “WAUW SLEUTELS!” (ik had het doosje geopend)
*ween*

Als een volleerde jongedame open ik de grote deur en ga richting appartement. Maar oei! De deur van ‘t appartement gaat niet open. In wanhoop bel ik mijn vriendje, en hier merk je dat hij soms (ik benadruk: SOMS) echt de slimme is van ons tweetjes:

“Keppetje, dankje voor de sleutels maar ik geraak niet binnen!”
“Heb je de paarse geprobeerd? De één is voor beneden en de ander voor boven”
“Ah… Ja, juist. Twee sleutels, twee deuren. Woops, niet aan gedacht” (in mijn verdediging, ik was een beetje ondersteboven)

Jawel dames en heren. Er zijn nu twee mensen die rondhuppelen met de sleutels van mijn B zijn appartement. Hij en ik, maw… “Wij”. Mooi éh? Er volgde nog een ontbijtje, roosjes en heel wat kleine, lieve, attente gebaartjes waardoor ik smolt en smelt, maar die hou ik toch liever privé (let your -dirty- minds figure that one out). En volgende keer? Volgende keer blog ik het verhaaltje over de ring, want ook die werd besteld. Jawel, mooi en glinsterend, voorzien van leuke eigenschappen zoals “karaat” & “briljant”.

Een mens zou het bijna vergeten te vermelden met al die liefde in de lucht, maar ook professioneel was er leuk nieuws. Uw trouwe blogster wordt terug verantwoordelijk van niet één maar twee winkels. Ja op dit moment mag ik echt niet klagen van mijn leventje, dus doe ik dat ook niet. Weet je wat? Soms is het ook echt wel fijn om mij te zijn (ps: karma, this is not a challenge towards you).

Dan zit je op een site en zie je iets, is het pokkeduur. Je wilt het echt en zoekt een alternatief. Wat doe je dan anno 2010? Googelen! Deze keer wierp het echt wel vruchten af want na enkele hits kwam ik terecht op een prachtige site waar je voor een prikje (leuk woordje!) echt superleuke pendants kan kopen. Enige minpuntje is wel dat je enkel kan betalen met Visa en familie (het is US). Groot pluspuntje is dan weer dat je er zelfs custom kan laten maken (verkoper 2, PaperPistol)! Het enige wat je nodig hebt is een foto van 300 dpi (in mijn geval heb je dus ook je vriendje nodig dan), je emailt het naar de verkoper en die maakt er een pendant van. Geef nu toe, ze zien er toch wel prachtig uit? Klik hier en hier en je komt terecht bij de 2 shops die mijn voorkeur dragen.

Aaah, being a fashionista is hard work, but it sure pays off!

Recept voor 12 Cupcakes

Ingrediënten:

125 gr zelfrijzende bloem
125 gr boter
125 gr kristalsuiker
2 eieren
2 eetlepels melk
halve theelepel vanille-extract
100 gr gemalen M&M’s (ikzelf heb ze gemalen met een electrisch peterseliehakkertje)

De oven voorverwarmen op 180° graden.
Alles bij elkaar in de mengkom gooien, behalve de melk en de M&M’s. Alles goed mixen, erna de melk toevoegen en nog eens goed mixen. Doe als laatste de stukjes M&M’s erbij en roer (met een lepel) alles goed dooreen. Vul je cupcake papiertjes voor 3/4-en en plaats ze in je voorverwarmde oven gedurende 20 tot 25 minuutjes. Prik eens met een tandenstokertje in je cupcakes, wanneer er nog nat beslag aan je tandenstokertje hangt laat je ze nog wat in de oven staan. Wanneer ze klaar zijn haal je ze uit de oven en laat je ze afkoelen (voor elke oven is het wat verschillend hoe lang er nodig is).

Eens afgekoeld kan je ze bestrijken met chocoladesaus (dat deed ik) en afwerken met een snoepje erop. Enjoy! ^^

Verandering. Het is er voortdurend, in grote dingen en in kleine dingen. Je kan veranderen van job, van relatiestatus (dit is het facebooktijdperk, je kan zelfs gewoon lekker ingewikkeld zijn), van woonplaats. Die veranderingen zijn groot en de ganse omgeving kijkt toe hoe je erop reageert. Sommigen genieten van de veranderingen, anderen worden dan weer wat bang. Yours truly zit in de laatste categorie. Ja, correct. De grote mond, de oh zo zelfzekere 20-something vreest verandering. Grote en kleine veranderingen.

Mijn kapster knipte vrijdag mijn haar, het model die erin zit is niet eens een model te noemen. Wel, dat krijg je ervan, verandering, want sinds mijn vaste kapster er vorig jaar mee stopte ben ik hopeloos op zoek naar een nieuwe kapster. Geloof me vrij, na vrijdag zal het wel nog meerder weken duren voor ik terug een kapperszaak binnenstap.

Mijn job, ook daar zijn veranderingen op til. Welke? Geen idee, nog steeds niet. Binnen drie weken veranderen de dingen normaal al, maar denk ik je dat ik weet hoe? Nope. Word ik daar een beetje bang en geïntimideerd door? Reken maar van yes. Uitleg eisen! Op de barricaden staan! Uhu, was het niet dat ik mijn job ontzettend graag doe en gewoon al geleerd heb dat de dingen er veranderen zoals de wind. Het zal afwachten worden, bang afwachten, tot dinsdag nog.

L’amour. Aaaaah l’amour. Ook daar zijn er veranderingen op til, ik ben single maar dan eigenlijk toch weer niet (laat ons nu maar niet meer rond de pot draaien). Maakt dat mij bang? Je hebt er geen idee van. Het gekke is dat die angst net aanzien wordt als een “verandering” bij mij. Schrik om mijn uurroosters aan te passen om een man, schrik om mijn thuis terug op te bouwen bij iemand anders, schrik om de diepte in te springen. Die angst zit pas diep. Wie gaat mij garanderen dat ik niet net zoals vorige keer alles kwijt geraak? In the blink of an eye, geen thuis meer die je zelf hielp opbouwen, geen plek meer waar je de keuken domineert. Enkele woorden en je bent een vreemde. Zo simpel kan dat zijn.

Vriendschap. Weet je wel. Zo het soort die één keer per leven voort komt. Een soulmate. Iemand die je soms zeven keer per week hoort en dan zeven weken niet. Zonder enig probleem, zonder enige miserie. Zo zeker zijn van die vriendschap dat je weet dat die er altijd zal zijn. Goede tijden, slechte tijden, maar altijd rekenend op elkaar. Uniek hoor zo’n vriendschap. Beeld je maar eens in hoe je je voelt wanneer je pertinent zeker weet dat die vriendschap maar enkele weken meer zal duren. Dat de vriendschap die je al bijna elf jaar in je leven hebt zal stoppen, onvermiddelijk. No way back.

Veranderd, neen dat ben ik niet, ik blijf het spontane meisje, de spring in ‘t veld en de dromer. Dan wel ééntje die bang is, dat haar droompjes kapotgeknald zullen worden, op elk vlak. Dus wanneer er weer een dag komt waarop je denkt: “Ze is veranderd”, “Ze doet anders”, denk dan maar eerst eens stil bij jezelf of het misschien niet is omdat ik wat onzeker ben. Of er misschien niets is wat je kan doen om dat benauwelijke gevoel weg te nemen of te sussen, want klagen doe ik niet vaak, maar de laatste twee weken zijn mijn schoentjes met momenten al zeer nauw geweest. Toch, tututut. Ik ben gelukkig hoor, want al zijn het soms nauwe schoentjes, ze zien er wel fantastisch uit!

Wie op mijn facebook zit is het gespam waarschijnlijk al vreselijk moe (Yep, dat besef ik, daarom spam ik ook niet elke dag), maar ik wil nu eenmaal oh zo super-uber-duper-graag naar Parijs! Dus geekjes, nerdjes, shopaholics, workaholics, mama’s en andere soorten: klik op de foto, neem je emailadressen en verenigt u. (Alsjeblieft?)

Ja ik weet het, veel te en veel te lang geleden. Mea culpa, maar hey, de solden kunnen zoiets doen met een mens. Het is moeilijk om uit te leggen als je er niet zelf inzit. ‘t Is ongelooflijk, maar als je niet goed oplet bestaat je sociaal leven enkel nog uit kapstokken, kledij en hopen nota’s. Toch, ergens heb ik me uit die massa kunnen bevrijden en dat om voor jullie te bloggen (ja zo lief ben ik wel!). Snelle update: ik ben nog steeds niet samen met B (breaking records here). De rest van het gezin zit nog steeds in de chalet. Juli afgesloten op ‘t werk met gigantische cijfers. ‘k Heb 2 paar schoenen extra sinds de vorige post. Nieuwe gsm gekocht, een Samsung Corbi, heeft speciale feature, het traint je geduld (koop er jezelf NOOIT één!) en dan nog dit… Ik word oud en het werd zelfs meermaals bevestigd.

Gezinssituaties:
“Ja zus, Mika was de max, maar ik ga ff neerzitten zu, mijn benen doen wa pijn…”, dan kijkt mijn liefste zus naar mij, knikt ze VOL begrip en zegt ze doodleuk: “Ja da zullen de 11 jaar verschil tussen u & mij zijn éh”. Geloof me, haar glimlach maakte het pas echt af!

Professioneel (tijdens het werk, voor opening van de winkel):
“Hahaha ja das zoals toen ik Titanic zag in de cinema, echt….”
“Omg?! Zijt gij ZO oud dat ge nog Titanic hebt gezien in de cinema???!!” (Sharon Van Daele, mijn 19 jarige jobstudent gooide dit superspontaan vol verschrikking en ongeloof zomaar in mijn richting)

Amoureus: “Keppetje, ge ziet af éh van gisteren, ocharm, ik heb pijn maar bij u is ‘t erger éh ….”
“Staat u ook nog te wachten, face it, we worden oud” (neutraal, droog en zo pijnlijk oprecht)

Ja, ja. Ja, uhu. JA, VOILA! Exact. Getraumatiseerd, dat ben ik. Arme arme ik. Met mijn kwarteeuw (hoe oud klinkt dat niet?!) op deze wereld heb ik het niet echt moeilijk (zelfs niet wanneer er gevraagd wordt wanneer ik ga trouwen, verhuizen en fokken). Groot worden doe ik volgend jaar dan wel.  Vijfentwintig zijn zoals ik het ben heeft voor mij veel voordelen (ik raad elke Romina aan hetzelfde te doen!). Wie dat niet gelooft moet maar eens komen kijken naar mijn schoen- en kleerkast. Hoe dat kan? Als hardwerkende 20-something heeft gewoon niemand iets te zeggen over je aankopen. Kijk maar bij de tab “Fun”, en geloof me, meer en meer fun zal volgen!

Vorige week zat ik in mijn auto en bedacht ik: “Goh, ik zou toch een paar mooie bruine pumps moeten hebben. Zo’n paar die bij quasi elke outfit past  in herfstinten” (de nieuwe collectie komt binnen, valt het op?). Zaterdag was er wat tijd om te shoppen en ja hoor, daar stonden ze, van over de 200 euro heerlijk afgeprijsd. Now I call them: “Mine!”.